Szukaj na blogu

Czego szukają nasi klienci?

kurkuma, nattokinaza, witamina K2Spirulina Hawajska Pacifica

MAGAZYN LIFE EXTENSION

Luty 2024:


Poprzednie wydania:

Styczeń 2024

Grudzień 2023

Listopad 2023

Październik 2023

Wrzesień 2023

Sierpień 2023

Lipiec 2023

Czerwiec 2023

Maj 2023

Kwiecień 2023

Marzec 2023

Luty 2023

Styczeń 2023

Grudzień 2022

Listopad 2022

Październik 2022

Wrzesień 2022

Sierpień 2022

Lipiec 2022

Czerwiec 2022

Maj 2022

Kwiecień 2022

Marzec 2022

Luty 2022

Styczeń 2022

Grudzień 2021

Listopad 2021

Październik 2021

Wrzesień 2021

Sierpień 2021

Lipiec 2021

Czerwiec 2021

Maj 2021

Kwiecień 2021

Marzec 2021

Luty 2021

Styczeń 2021

Więcej krzemu w diecie, mniejsze ryzyko choroby Alzheimera

Choroba Alzheimera jest chorobą neurodegeneracyjną mózgu, definiowaną jako postępujące pogarszanie się funkcji poznawczych z ostateczną utratą osobowości. Wszystkie choroby neurodegeneracyjne charakteryzują się stopniową utratą komórek nerwowych mózgu i rdzenia kręgowego. Postępowi tych zaburzeń towarzyszą zmiany czynności fizykochemicznych mózgu i narządów obwodowych. Objawy tych chorób pojawiają się najczęściej u osób starszych, generując rozmaite problemy neurologiczne, w tym dysfunkcję pamięci, upośledzenie ruchowe, upośledzenie emocjonalne i behawioralne oraz właśnie utratę zdolności poznawczych.

Najważniejszą przyczyną chorób neurodegeneracyjnych jest proces starzenia się mózgu, wraz z towarzyszącymi mu czynnikami komórkowymi i molekularnymi, takimi jak nasilenie stresu oksydacyjnego, mutacje w mitochondrialnym DNA, reakcje zapalne, wadliwa regulacja programowanej śmierci komórkowej (apoptozy) itp. Sugeruje się, że większość chorób neurodegeneracyjnych ma swoją przyczynę w zdegenerowanych białkach, których gromadzenie się i agregacja w ośrodkowym układzie nerwowym indukuje stres oksydacyjny i stan zapalny jako najważniejsze, bezpośrednie przyczyny tych chorób. Chociaż więc wiedza na temat patofizjologii choroby Alzheimera znacznie się w ciągu ostatnich lat poszerzyła, to mechanizmy leżące u jej przyczyn wciąż pozostają niedostatecznie wyjaśnione.

Jak się okazuje, jedną z przyczyn rozwoju z choroby Alzheimera może być narażenie na spożycie glinu, czyli aluminium. Możliwość taką sugeruje obecność tego pierwiastka w blaszkach starczych (amyloidowych) oraz obszarach zwyrodnienia włókienek komórek nerwowych mózgu, czyli zmianach histologicznych, charakterystycznych dla tej choroby neurodegeneracyjnej. Jak przy tym wykazano w kilku badaniach, spożywanie glinu zwiększa ekspresję białka amyloidowego w tkance nerwowej mózgu gryzoni, co świadczy o rozwoju u tych zwierząt choroby Alzheimera. Jednocześnie badania ekologiczne udowodniły, że stężenie glinu w wodzie pitnej wynoszące 0.1–0.2 mg/l może zwiększać średnio dwukrotnie ryzyko rozwoju choroby Alzheimera u ludzi.

Jednocześnie wyniki badań epidemiologicznych i eksperymentalnych sugerują, że wchłanianie spożywanego glinu może być zmniejszane a jego wydalenie zwiększane przez rozpuszczalne związki krzemu, takie jak krzemionka, chroniące tym samym mózg przed fatalnymi skutkami działania aluminium. Przy czym zawartość krzemionki w wodzie wodociągowej może różnić się w zależności od regionu geograficznego i zazwyczaj jest ona wysoka na obszarach o twardej wodzie i niska na obszarach o wodzie miękkiej. W dwóch przeprowadzonych pod tym kątem badaniach woda butelkowana (źródlana lub mineralna) wszystkich marek zawierała więcej krzemionki niż woda wodociągowa, być może z powodu jej uzdatniania, eliminującego rozpuszczalne związki krzemu. Swojego czasu uzyskano też dane o geograficznym powiązaniu pomiędzy spożyciem glinu i krzemu a pogorszeniem się funkcji poznawczych lub rozwojem demencji.

W świetle powyższych faktów naukowcy wykonali więc kolejne badanie, którego celem była analiza powiązań z bardziej precyzyjnymi danymi dotyczącymi dziennego spożycia glinu i krzemionki w dużej grupie osób obserwowanych przez 15 lat (Rondeau, 2009).

Naukowcy objęli tym badaniem ogółem 1925 początkowo całkowicie zdrowych ochotników i ustalili, że utrata zdolności poznawczych w czasie była większa u osób spożywających większe dzienne porcje glinu z wody pitnej lub o większym narażeniu środowiskowym na aluminium na danym obszarze geograficznym. Wysokie dzienne spożycie aluminium okazało się istotnie powiązane ze zwiększonym ryzykiem rozwoju demencji. I odwrotnie – zwiększenie spożycia krzemionki o 10 mg dziennie wiązało się ze znacznie zmniejszonym ryzykiem rozwoju demencji.

Ostateczne wnioski autorów były więc takie, że wysokie spożycie aluminium z wody pitnej może być czynnikiem ryzyka choroby Alzheimera i że ich badanie wykazało odwrotną zależność pomiędzy spożyciem krzemionki z wody pitnej a ryzykiem rozwoju tej choroby neurodegeneracyjnej.

Jednym słowem – im więcej krzemionki w diecie, tym mniejsze ryzyko rozwoju choroby Alzheimera.

Sławomir Ambroziak

Share this content

Dodaj komentarz